SU AKAR DELİ BAKAR SU AKAR

Yavuz Alogan

Fon Soygunu denilen asrın en büyük rezaletini anlamaya çalışırken yıllar önce seyrettiğim bir filmden aklıma düşen bir sözü hatırladım: “Ne kadar yakından bakarsan o kadar az görürsün.”

Louis Leterrier’nin yönettiği, başrollerini Morgan Freeman ve  Michael Caine’in oynadığı 2013 yapımı  “Sihirbazlar Çetesi” adlı  film,    bir grup sokak sihirbazının bir yerde gösteri yaparken eş zamanlı olarak bir başka yerde soygun yaptığını anlatır. Tek fark, bizdeki soyguncular parayı soğuk cüzdanlara, kripto para kasalarına, ülke dışındaki emlak borsalarına aktarırken, filmdeki soyguncuların banknotları seyircinin başına yağmur gibi yağdırmasıdır.

Sihirbazlıkta marifet, dikkatleri herkesin baktığı olaydan başka yöne çekebilmektir.

Bir şeye fazla yakından bakmak ise perspektif kaybına yol açtığı için görüş alanını daraltır. 

Olaya yakından baktıkça benim gibi birinin olayı anlaması, hatta takip etmesi bile zor görünüyor. Üstelik “Ben bir ekonomistim” (inanmayana diplomamı gösteririm!), ayrıca araştırmacı soruşturmacı irdeleyici yazar gibi biriyim. Buna rağmen Fon Rezilliği’nin labirentinde kaybolmuş gibiyim.  

Bir kere oturup çalışmak lâzım; kimin neyi nereden bulup kiminle temas hâlinde nereye yatırdığını, bir koyarak girdiği yerden “dün çok erken, yarın çok geç” düsturuyla en uygun zamanda kimin tavsiyesiyle milyarları kaldırarak nasıl çıktığını, meblağı el çabukluğuyla nasıl gözden kaybettiğini anlamak için bürokrasi şemalarıyla, AKP’nin soylu ve boylu ailelerinin şecereleriyle çalışmak, kara para ekonomisinin karanlıkta dönen görünmez çarklarının nasıl işlediğini bilmek gerekir.

Bereket bu konuyla uğraşan, 241 kişiden kaçının bürokrat, kaçının milletvekili ve eski bakan olduğunu anlamak için dedektif takibi yapan gazeteciler var.  Olayın seyrini hayretle izleyen sıradan yurttaşlar olarak sonuçları heyecanla bekliyoruz, ceplerimiz taş dolu.

Aslında daha önce perspektif üzerine defalarca yazdığım için odaklanma gereği duymuyor da olabilirim. Yazdıklarım özetle şunlardı: Esas olarak Devlet’i tamamen ele geçirdiği 2017 yılında işe başlayan ve giderek hızlanan Saray,     geleneksel bürokrasiyi kovarak yerine ticaretle uğraşan kendi adamlarını getirdi.  Siyaseten halka, hukuken ise yargıya hesap vermek durumunda olan seçilmiş bakanlar gitti, yerlerine şirket sahibi gerçek iş adamları geldi. Onlar artık bakan değil, doğrudan Reis’in atadığı kapitalist ofis memurlarıydı. Ofis ise Saray kisvesine bürünmüş Parti Devleti’nin merkeziydi.

Başka deyişle, Sayın Saray 2017’ye kadar yoktan var ederek özenle yetiştirdiği, göreneksel burjuvaziden ayırarak kredilerle, teşviklerle, vergi indirimleriyle, ihalelerle besleyip semirttiği görgüsüz lümpen burjuvazinin en uyanık ve aç gözlü temsilcilerinden bir ekonomi/maliye/finans bürokrasisi yarattı, Amerikan Merrill Lynch şirketinin hisse senedi satıcısı olmak dışında ekonomiyle ülfeti olmayan zayıf iradeli bir İngiliz yurttaşını da Bakan sıfatıyla bu bürokrasinin başına yerleştirdi.

Bu bürokrasi  muhtaç olduğu cüret ve cesareti 17-25 Aralık’ta oradan oraya kamyonetlerle  kaçırılan  paraların, bakan evlerinden çıkan para sayma makinelerinin ve Rıza Zarrap’ın   rüşvet rezaletlerinin hesabını soracak bir yargı merciinin kalmamış olmasından, Sedat Peker kardeşimizin bütün bir halkın dehşetle ve ibretle seyrettiği ifşaatının soruşturma konusu bile yapılmamasından, uyuşturucu trafiğinden tutun da gemicikler muhabbetine kadar hiçbir iddianın üstüne gidilmemesinden ve en önemlisi, Cumhuriyet’i muhafaza ve müdafaa etmekten sorumlu kurumların  15 Temmuz’dan sonra tırsarak Saray’a teslim olmasından aldı.

Bu cüret ve cesaret yabana atılır bir şey değil. Karanlık bir ortamda halkın Devlet’e aktardığı, kara parayla harmanlanmış muazzam bir servetle soruşturmaya kovuşturmaya uğramayacağınızı bilerek ya da sanarak baş başa kaldığınızı, parayı seven ve onu siyasî bir güç olarak kullanan tek bir adamın dışında hiç kimseye ve hiçbir kuruma karşı sorumlu olmadan parayı çoğaltan parayla rahatça oynama imkânına sahip olduğunuzu, geniş ve muktedir bir çevreye mensup olduğunuzu, o çevrenin kolektif yağmacı zihniyetini çağın ve ânın gereği ve gerçeği olarak içselleştirdiğinizi düşünün. Masum bile olsanız, şeytan doldurur!

Ülkenin geleceği, bekası ve güvenliği için tek çözüm, bu lümpen zenginler sınıfını siyasî uzantılarıyla birlikte tasfiye etmek, malına mülküne, yurt içindeki ve dışındaki her türlü menkulüne ve gayrimenkulüne el koymak ve temiz bir sayfa açmaktan ibarettir. Bu yapılmadığı taktirde, Reis ve adamları mutlaka bir yolunu bularak şimdilik tıkanan yollarını açacaklar ve daha büyük felaketlerin yolunu döşemeye devam edeceklerdir.

AKP’nin Hukukî İşlerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı ve milletimize yeni bir anayasa hazırlama faaliyetinin ideolojik komiseri olan şahıs, oğlunun Fon işine karıştığı anlaşıldığında şöyle demiş: “Benim oğlumu tutuklayacak adam daha anasından doğmadı.” Bu adamlar Türk milletinin, pardon Türk-Kürt-Arap ümmetinin anayasasını yazacaklar! Öyle mi?

Neyse, uzatmayalım…

Devlet başkanından apartman yöneticisine kadar irili ufaklı her muktedirin, bireysel vicdan ve ahlakın yanı sıra, mutlaka bir tür korkuyla dizginlenmesi gerekir. Bir şeyden korkacak! Allah’tan kitaptan, kanundan, muhalefetten, yüce divandan, Aliağa Rafinerisi’nin işçilerinden, madencilerden, öğrencilerden, darbeden, ayaklanmadan, linç edilmekten…

“Yoksulluğun filozofu” Joseph-Pierre Proudhon’un iki yüzyıl önce dediği gibi, “Halk korkusu, otoriteye mensup herkesin hastalığıdır; halk, iktidarda olanlar için daima bir düşmandır.”

Bu korkuyu iliklerine kadar hissetmeyen ya da onu umursamayacak kadar pervasız ve gözü kara olan her muktedir, hangi ülkede olursa olsun, bir gün mutlaka şiddetle karşılaşacaktır.

Proudhon’un şu sözü de bugüne, bize ışık tutuyor: “Ülkeyi temsil edenlerin, ülkenin durumu hakkında en cahil insanlar olduğunu anlamak için Ulusal Meclis denilen o tecritte yaşamak gerekir.”

Demek ki bizi kurtaracak olan kendi kollarımızdır.

Bizi hangi ülkeler kıskanıyor bilinmez ancak bendeniz 11 Kasım günü “Söz sahibi Lehlerdir” sloganıyla Varşova’da bir milyon kişi toplayarak AB’ye meydan okuyan onurlu Polonya halkını, Sırbistan’da iktidarı deviren öğrencileri, Fransa’da ayaklanan kitleleri, Madrid ve Barselona’da hayat pahalılığı ve yüksek kiraları protesto eden yüz binleri, Paraguay’da bizdekine benzer Fon yolsuzluğunu protesto eden on binleri ve daha pek çok ülkenin mücadeleci halkını kıskandığımı belirtmek isterim. Sayın Reis’in ve Bahçeli’nin tehditkâr ikazlarına rağmen onlara özeniyorum, elimde değil.

Biz burada “Türk müyüz, Türkiyeli miyiz, acaba biz kimiz?” kurucu irade nedir kimdedir, İran düşünce bizi hangi pozisyonda nasıl yapacaklar gibi sorunsalı tefekkür ederken; kendi ülkemizi fazla acıtmadan nasıl böleriz de ecnebilerin gönlünü hoş tutarız diye düşünürken, başka halklar gönül ferahlığı içinde meydanlarda toplanıp işbirlikçi ve yolsuz iktidarlarının kalelerine ağır darbeler indiriyorlar. Biz başkaldırırsak suçlu durumuna düşecekmişiz gibi neden tırsıyoruz, maaş zammı, yılbaşı ikramiyesi için Padişah’tan onursuzca ulûfe dileniyoruz?  Anlayabilmiş değilim.

Bazen düşünüyorum, acaba halkımızın defalarca kanıtlanmış mücadele azmini kıran biyolojik-kimyasal bir saldırıya mı maruz kaldık?  Yağmur bulutlarına yukarıdan bir şey mi serptiler?  Asker karavanasına, öğrenci tabldotuna, işçinin memurun aşına bir şey karıştırmış olabilirler mi? Çünkü biz böyle değildik, tarihimizin hiçbir döneminde böyle olmadık. Padişahtan ulûfe ve insaf bekleyen, şefaat dilenen, karşılığında iktidar partisine oy vermesi beklenen, su akar deli bakar misali kendi felaketini seyreden bir millet değildik uzak ve yakın geçmişte. Bize kayıtsız şartsız emanet edilen egemenliği, üstelik bir Saray’a, nasıl terk ettik?  Müdafaa-i Hukuk’tan ne zaman vazgeçtik?

 Şu kasvetli Pazar gününde herkesin oturup bu soruları yanıtlamasını, namüsait mahiyette tezahür eden şu elim ve vahim vaziyetin sebeplerini ve çözümlerini düşünmesini dilerim. Biz neden kendi kaderine böylesine kayıtsız bir millete dönüştük?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *